سلام

من خيلی خيلی کم تلويزيون ( درست نوشتم ؟) نگاه می کنم ؛ انقدر کم که اگه بگم اصلا نگاه نمی کنم بيراه نگفتم .

چند شب پيش که مشغول کار خودم بودم ، همزمان به صورت اتفاقی صدای يه سريال خارجی رو که داشت پخش می شد رو هم می شنيدم ؛ داستان فيلم انقدر مضحک و بی مزه و بی مايه بود که اگه شما هم دو سه دقيقه اول يا وسط و يا انتهای فيلم رو می ديدين يا مثل من می شنيدين ، کل داستان رو متوجه می شديد . بنابراين از توضيح داستان که البته مهم هم نيست ، می گذرم و می رم سراغ اصل مطلب .

يکی از شخصيتهای فيلم که برای باز جويي شدن به اداره پليس رفته بود ، وقتی ديد بازپرس داره يه نموره ، باهاش تند صحبت می کنه ، با يه حالت عتاب به بازپرس گفت : « من 2 بار ، تو ويتنام جنگيدم ، پس بهتره با من درست صحبت کنی و حرف دهنت رو بفهمی » . اون آقای پليس هم به محض شنيدن اين جمله از يه سرباز جنگ ويتنام که انقدر سنش بالا بود که قبرستونای شهرشون از انتظار ، زيرپاشون « الف » يا « علف » ( هر کدوم درسته ) سبز شده بود ، خودشو بلافاصله جمع و جور کرد و ضمن پايين آوردن صدا ، لحنش رو هم عوض کرد .

***

خب اين تيکه از اون سريال همون چيزی بود که باعث نوشتن اين مطلب شد . چندتا نکته به ذهنم رسيد که بعضيشون رو مطرح می کنم :

اول – همه می دونيم که فيلمهای توليد شده در کشورهای مختلف هر چه قدر هم سفارشی توليد شده باشند و هر چه قدر هم از فيلترهای مختلف داخلی و خارجی رد شده باشند و هر چه قدر هم که دروغ سر هم کنن ( که الحمد لله اصلا هم اينجوری نيست ) همشون بالاتفاق بيانگر يه واقعيت انکار ناپذير هستن و اون اينه که هر فيلم سنبل و معرف يه فرهنگه . هر فيلم ، در واقع و خواهی نخواهی ، فرهنگ کشور سازنده خودشو به تصوير می کشه ، اين يه اصل ثابت شده است . برای همينه که انقدر در کشور خودمون و در کشورهای ديگه برای فيلمهايی که مخصوصا قراره خارج از کشور ، پخش و اکران بشه ، حساسيت وجود داره . اين حساسيت رو ، هم دولت مردان کشورها و هم مسئولين فرهنگی دارن که اهميت موضوع رو می رسونه . بنابراين هر فيلم ، ما رو با فرهنگی خاص آشنا می کنه .

دوم – از جنگ ويتنام ( که من در حال حاضر و در اين نوشته اصلا دنبال اين نيستم که بگم حق با کی بوده که البته از روز هم روشنتره ) چند سال می گذره ؟ در حال حاضر ، واقعا چند تا سرباز که در جنگ ويتنام شرکت داشتن زنده هستن ؟ جواب مشخصه : اولی خيلی زياد و دومی خيلی کم . می خوام بگم که خيلی ازکساني که در جنگ ويتنام شرکت داشتن الان زير خروارها خاک خوابيدن ، اما هنوز جُدای از فيلمهايي که با هزينه های گزاف ، مخصوص اين موضوع ساخته می شه ، حتی در فيلمهايی با موضوعات خانوادگی و اجتماعی هم ، اشاراتی به خود جنگ ، اثرات جنگ و ... وجود داره .

سوم – در يکی از مجلات سينمايی می خوندم که در کشورهايی که در اونها جنگ اتفاق افتاده ، تمام شبکه ها به لحاظ قانونی مجبور هستن که لااقل هفته ای يکبار ، البته در پربيننده ترين ساعات ، يه فيلم جنگی نمايش بدن تا ذهن مردم و نسل جديد کشورشون ، اولا با جنگ غريبه نشه و روحيه دفاع از وطن رو ، در مردم حفظ و تقويت کنن و ثانيا مردم بدونن که مثلا 50 سال پيش ، کشورشون درگير يه جنگ بوده که اونها نبايد از اون بی اطلاع باشن و از اين جور حرفا .

چهارم – همونطور که قبل از اين هم اشاره کردم ، از جنگ ويتنام ( اين جنگ فقط به عنوان مثال آورده شده ؛ شما می تونيد هر جنگ ديگه ای رو جايگزين کنيد ) سالهاست می گذره و سربازان بازمانده از اين جنگ ، خيلی کمند ؛ بيشرياشون مردن و اونايی هم که هستن ، دچار بيماريهای مختف روانی و جسمی و ... هستند . اما جالبه بدونيم که هنوزم که هنوزه ، بعد از گذشت اين همه سال ، از مزايای زيادی برخوردار هستن ؛ مثل حقوق ماهيانه بالا ، در اختيار داشتن امکانات گوناگون و مجهز پزشکی و ...  نه فقط برای خودشون ، بلکه برای خانوادنشون ؛ و همينطور با توجه به نکته اولی که اشاره کردم ، شان اجتماعی بالا .  ترجمه فارسی و سليس اين مطلب اين می شه : يه جورايی سربازان جنگ ويتنام برای مردم آمريکا ( عرض کردم اين فقط يه مثاله ، شما می تونيد از کشورهای ديگه مثال بزنيد مثل ژاپن ، چين ، کره ، آلمان ، انگلستان ، کوبا و ... ) اسطوره اند و بازم از اين جور حرفها .

پنجم – تو يه مجله ديگه می خوندم که يه نويسنده مشهور اروپايی يا همون غربی نوشته بود : در تمام کشورهايی که در اونها جنگ اتفاق افتاده ، مثل آمريکا , آلمان و ... ؛ دولتها و نظامهای حکومتی و مخصوصا مردم ، به شدت هوای کسانی رو که توی اون جنگ شرکت داشتند ، يعنی همون اسطوره ها رو ، دارن ؛ همينطور امکانات زيادی در اختيارشون هست ؛کتابها راجع به اونها نوشته و فيلمها ساخته ميشه . هر چند بعضا می دونن که در اون جنگ مقصر بودند و اتفاق افتادنِ اون جنگ ، ضررهای زيادی رو به خاطر اشتباهِ دولت مردان زمانشون ، بهشون وارد کرده ؛ اما به هر حال از يادگاران جنگ به احترام ياد می کنن .

اون نويسنده غربی يا همون اروپايی در ادامه نوشته بود : ولی من از مسئولان و مردم ايران و مخصوصا جوونای ايرانی ، تعجب می کنم ، با اينکه هر چی که بيشتر ، از تمام شدن جنگشون می گذره ، بيشتر معلوم می شه که چه جناياتي عليه اونها شده و تمام دنيا مشغول جنگيدن با اونها بوده و نه فقط عراق ؛ اما متاسفانه از جنگ و از بازماندگان جنگ و از اهداف جنگ و نتايج اون ، دور و دورتر می شن و ... کلي  حرف ديگه .

ششم – همه ميدونيم که در تمام کشورهای دنيا حتی پيشرفته ترين اونها ، مشکلات بزرگی در زمينه های مختلف وجود داره که ابر قدرتهای دولتی و حکومتی و سرمايه داران ، تو حل اونها موندن . مثلا آمار بيکاری در آمريکا بيداد می کنه و همينطور رو به افزايشه ، يا مسئله تبعيض نژادی ، اين اواخر شلوغی های فرانسه ( مهد دموکراسی ) راجع به قانون کار رو هم که همه می دونيم و ديديم . اگه با يه نگاه واقع بينانه و دور از هرگونه گرايش خاص فکری و سياسی به کشورهای ديگه بندازيم ، می بينيم که درگير مشکلات بزرگ انکار ناشدنی هستن ، اما اين مشکلات باعث نمی شه  از پرداختن به گذشته و به اصطلاح افتخاراتشون ( حتی اون چيزايی که فکر می کنن افتخاره و بعضا می دونن که نيست ) دست بردارند . در واقع به خاطر مشکلات اقتصادی و فرهنگی و سياسی و ... در کشورشون ، تمام آنچه تا امروز براشون اتفاق افتاده رو ، زير سوال نمی برن و از گذشته خودشون به افتخار ياد می کنن و ... .

... وکلی حرف ديگه که بمونه .

***

اگه با يه چشم عاری از هر گونه عينک با رنگهای مختلف ، به آنچه گفتم نگاه کنيد ، حتما تصديقشون می کنيد . فقط خواهشم اينه هيچ گونه عينکی غير از عينک طبی که اون هم به تجويز دکترتونه ، به چشم نداشته باشين .

اما نتايجی که می خوام از اين نوشته بگيرم :

می خواستم کلی نتيجه گيری کنم ؛ اما ديدم مطلب انقدر واضحه که اولا احتياجی به اين کار نيست و ثانيا مخاطب انقدر فهميده و خبره هست که متوجه بشه ، چی می خوام بگم ؛ ضمن اينکه مطلب ديگه خيلي خيلی طولانی مي شد .

بنابراين غير از اين يه جمله حرف ديگه ای نمی زنم و باقيش با خودتون :

با توجه به آنچه گفته شد

                                      پيدا کنيد پرتقال فروش را !!!!!

يا علی

پیج رنک